یکی از روزای ابری پاییز بود، جلسه ی سوم درس تئوری احتمالات؛ ترم سوم بودم، سال 90... جلسات اول و دوم این کلاس خیلی خوب بود، با ذوق فراوون رفته بودم کتابی که استاد گفته بودو خریده بودم، با اینکه می دونستم توی درس احتمالات به شدت خنگم اما این بار احساس می کردم می تونم یه شروع دوباره داشته باشم و احتمالات رو خوب ِ خوب یاد بگیرم... یادمه یکشنبه بود؛ کلاسم ساعت 8 تا 10 و اون روز فقط همین 1 کلاسو داشتم،

تموم آدما رو بعدِ تو بخشيدمهمه رو بخشيدم، اما تو رو نه...دليلِ دردامو بعدِ تو فهميدمهمه رو فهميدم، اما تو رو نه... چه زخمي جا مونده، رو دلِ واموندهداره ديوونه ميكنه منو يه عالم خاطرهميگم نميدونست، ميگم نميتونستخدا كه ميتونست! چرا گذاشت بره.. دليلِ دردامو بعدِ تو فهميدمبعدِ تو فهميدم غمِ عالم چيهكسي نميدونه، كسي چه ميدونهشباي دل تنگي تو خيالم كيه... چه زخمي جا مونده، رو دلِ واموندهداره ديوونه ميك